Anhedoni, kişinin daha önce ilgi duyduğu veya keyif aldığı etkinliklere karşı ilgisinin azalması ya da bu etkinliklerden aldığı hazzın belirgin biçimde azalmasıdır.Kişi arkadaşlarıyla görüşmek, sevdiği bir yemeği yemek, müzik dinlemek, hobileriyle ilgilenmek veya yakın ilişkiler kurmak gibi daha önce keyif aldığı deneyimlerin artık eskisi kadar ilgi çekici veya ödüllendirici olmadığını fark edebilir.Anhedoni her zaman kişinin üzgün hissetmesi anlamına gelmez. Bazı kişiler belirgin bir üzüntüden çok, yaşamın eskisi kadar ilgi çekici gelmediğini veya kendilerini duygusal olarak daha donuk hissettiklerini ifade edebilir.

Anhedoni herkeste aynı biçimde yaşanmaz.Bazı kişiler daha önce severek yaptıkları etkinliklere başlamak için eskisi kadar istek duymadıklarını fark eder.Bazıları ise bir etkinliği yapmaya devam etmesine rağmen ondan eskisi kadar keyif alamadığını hisseder.Gelecekte yapılacak keyifli bir etkinliği düşünürken heyecan duymakta zorlanmak, sosyal ilişkilerden alınan hazzın azalması veya daha önce ödüllendirici bulunan deneyimlere yönelik isteğin azalması da anhedoninin farklı görünümleri arasında yer alabilir.Bu nedenle anhedoni yalnızca “haz alamamak” değil; ilgi, istek ve ödüllendirici deneyimlerle kurulan ilişkinin farklı yönlerindeki azalmaları da içerebilir.

Hayır.Yorgunluk, yoğun stres, uykusuzluk, zorlayıcı yaşam olayları veya geçici motivasyon kaybı kişinin bazı etkinliklere ilgisini azaltabilir.Anhedoni özellikle daha önce ilgi veya haz veren deneyimlerle ilişkili belirgin bir değişimi ifade eder. Bu nedenle bir işi yapmak istememek, yorgun olmak veya zaman zaman motivasyon kaybı yaşamak tek başına anhedoni olarak değerlendirilmez.

Hayır. Anhedoni, depresif bozuklukların temel belirtilerinden biridir ancak tek başına depresyon tanısı koydurmaz.Anhedoni başka psikiyatrik durumlarda da görülebilir. Bu nedenle kişinin yaşadığı ilgi veya haz kaybının hangi bağlamda ortaya çıktığı, ne kadar süredir devam ettiği ve başka hangi belirtilerin eşlik ettiği birlikte değerlendirilmelidir.

Aynı değildir.Anhedoni daha çok ilgi ve haz yaşantısındaki azalmayı ifade ederken, apati motivasyonun ve amaca yönelik davranışların azalmasıyla ilişkilidir. İki durum birlikte görülebilir ve kişinin yaşantısında birbirine benzeyebilir; ancak klinik olarak aynı kavramı ifade etmez.

İlgi ve haz kaybı uzun süredir devam ediyor, kişinin günlük yaşamını veya ilişkilerini etkiliyor ya da çökkün duygudurum, enerji azalması, uyku ve iştah değişiklikleri, konsantrasyon güçlüğü, değersizlik veya umutsuzluk gibi başka belirtilerle birlikte görülüyorsa psikiyatrik değerlendirme yararlı olabilir.

Anksiyete ya da kaygı, kişinin bir tehdit veya tehlike olasılığı karşısında yaşadığı zihinsel, duygusal ve bedensel bir tepkidir.Kaygı her zaman bir hastalık belirtisi değildir. Belirsizlik, önemli kararlar, sınavlar, performans gerektiren durumlar veya kişinin kendisi için önemli gördüğü yaşam olayları belirli düzeyde kaygıya yol açabilir.Hatta kaygı, olası tehlikeleri fark etmeye, hazırlanmayı ve önlem almayı sağlamaya yardımcı olan doğal bir işlev de görebilir. Sorun çoğu zaman kaygının varlığından çok; yoğunluğu, sürekliliği ve kişinin yaşamını ne ölçüde etkilediğiyle ilgilidir.

Kaygı yalnızca düşüncelerle sınırlı değildir.Çarpıntı, terleme, titreme, kaslarda gerginlik, mide-bağırsak yakınmaları, nefesin hızlanması, baş dönmesi veya huzursuzluk gibi bedensel belirtiler görülebilir.Zihinsel olarak ise kişinin dikkati olası tehditlere daha fazla yönelebilir. Gelecekte olabilecek olumsuz durumlarla ilgili düşünceler artabilir, belirsizliğe tahammül etmek zorlaşabilir veya kişi aynı olasılıkları tekrar tekrar değerlendirdiğini fark edebilir.Bu nedenle anksiyete hem zihinsel hem de bedensel olarak yaşanabilen bir durumdur.

Kaygının varlığı tek başına bir kaygı bozukluğu olduğu anlamına gelmez.Gündelik yaşamda ortaya çıkan kaygı çoğu zaman belirli bir durumla ilişkilidir ve koşullar değiştikçe azalabilir. Klinik değerlendirmede ise kaygının ne kadar yoğun olduğu, ne kadar sürdüğü, ortaya çıktığı durumla ne ölçüde orantılı olduğu, kişinin kaçınma davranışları geliştirip geliştirmediği ve günlük yaşamını ne ölçüde etkilediği birlikte ele alınır.Kaygının odağı ve ortaya çıkış biçimi de farklı kaygı bozukluklarında değişebilir. Örneğin bazı kişilerde kaygı birçok yaşam alanına ilişkin sürekli endişeler biçiminde ortaya çıkarken, bazı kişilerde sosyal durumlarla, belirli nesne veya durumlarla ya da panik atak yaşama korkusuyla ilişkili olabilir.Bu nedenle “çok kaygılı olmak” tek başına belirli bir psikiyatrik tanıyı göstermez.

Hayır.Anksiyete daha uzun süre devam edebilen ve farklı yoğunluklarda yaşanabilen bir kaygı hâlini ifade edebilir. Panik atak ise yoğun korku veya rahatsızlığın kısa süre içinde belirgin biçimde yükseldiği, çoğu zaman güçlü bedensel belirtilerin eşlik ettiği daha sınırlı bir dönemdir.Panik ataklar kaygı bozukluklarıyla birlikte görülebilir; ancak anksiyete yaşayan herkes panik atak geçirmez.

Kaygı sırasında kişi tehdit olarak algıladığı durumlara, düşüncelere veya bedensel duyumlara daha fazla dikkat etmeye başlayabilir. Kaygıyı azaltmak amacıyla bazı durumlardan kaçınmak veya sürekli güvence aramak kısa vadede rahatlama sağlayabilir.Ancak bazı durumlarda bu davranışlar, kişinin korktuğu durumla ilgili farklı bir deneyim yaşamasını zorlaştırarak kaygının devam etmesine katkıda bulunabilir.Bu nedenle kaygının sürmesinde yalnızca kaygıyı başlatan durum değil, kişinin kaygıyla nasıl baş etmeye çalıştığı da önemli olabilir.

Kaygı sık tekrarlıyor veya uzun süredir devam ediyor, kişinin işini, ilişkilerini, uykusunu ya da günlük yaşamını etkiliyor veya belirgin kaçınma davranışlarına yol açıyorsa psikiyatrik değerlendirme yararlı olabilir.Yeni başlayan veya belirgin bedensel belirtilerin bulunduğu durumlarda, gerektiğinde tıbbi nedenlerin de değerlendirilmesi önemlidir.